Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 18: de jubileum uitgave

Spreek uit: ju-bi- leu -m (vrij naar Tedje van Es' jubileumplakwette) Want de teller staat op 2 jaar! Ongeveer op de helft dus. Via dit kanaal dus zeker ook een berichtje waard. En zowaar deelde een vriendin van ons een foto gemaakt vanuit de auto in de straten van Escazu, met daarop, jawel.... geiten. Zo is de eerste circel rond. Ik schreef voor de jaarwisseling al dat het waarschijnlijk rustig zou gaan worden in mijn berichtgeving, en dat is bewaarheid. Voornamelijk omdat dat 'helpen met scheikunde op de high school' wat groter is uitgepakt dan tevoren voorzien. In plaats van alleen de AP (advanced placement, zeg maar voor de slimmere jongens (0) en meisjes (7) van de klas), kreeg ik er ook 2 groepen honours studenten bij (zeg maar havo/vwo niveau). Dus dat betekende eigenlijk gewoon dagelijks 2 of 3 lessen geven. Ik heb me zelfs laten ompraten om dat part-time voort te zetten in de komende maanden waarin ik ook 2x per week op de universiteit sta. Het is een interessante dynamiek met die high school students Ik dacht hip en jong te zijn door een nieuwe facebook pagina in het leven te roepen alwaar ik interessante science facts kon delen. Zo gezegd zo gedaan, dus nu kan men "Dr G got the Hots for Chemistry" volgen op Facebook. Echter ik heb inmiddels begrepen dat on de jongeren dat FB zo'n beetje de 10de site is die ze checken, na een reeks andere interessante sites. Ik vermoed dat de populariteit van facebook een beetje tanende is, nu je moeder je foto's kan liken, en je leraar er zijn vak mee opdringt ;) Jullie zagen op de foto's van deze week dat je jongens geswitchet zijn van voetbalschool. De vorige school bij Orlando was wel leuk, en zeker ook Tico, maar uiteindelijk blijkbaar toch nog iets te upper-class voor onze Boys. Graag verruilden ze namelijk het luxe overdekte trainingsveldje met kunstgras voor afzien in de blakerende zon op het grote grasveld voor de kerk van St Rafael de Escazu. In een team van de voetbalschool in alliantie met La Liga (de landskampioen). Deze school hoopt talentjes te vissen uit de hele bevolking, en biedt daarom 3x per week training voor een kleine bijdrage zodat iedereen het kan betalen. Verder zal de keus van de jongens ook wel te maken hebben gehad met het feit dat 'Alex und Janina' - de Duits/Tico kinderen waarmee ze goed bevriend zijn - ook waren overgestapt. Ook zijn ze weer actief begonnen met zwemles. Frederik nu voor C, en Emile voor A, maar omdat hij zo'n waterrat is doet hij ook mee met grote delen van het C programma.

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 16

Terwijl ik dit typ op een wireless toetsenbordje op de Ipad zitten voor mij 4 studenten te zwoegen op hun examen PPP (Photochemistry, physics and biology) , het vak dat ik de laatste 4 maanden heb gegeven, met onderwerpen als photosynthese, OLEDs, zonnecellen, fluorescentie etc. Deze 2 serene uurtjes heb ik wat tijd om te reflecteren: Het gebouw is wat verlopen, de middelen zijn beperkt, maar de studenten zijn slim en toegewijd. Eén student vond het vak zo leuk dat hij me heeft gevraagd of ik zijn afstudeeronderzoek op dit vakgebied wil begeleiden. Hopelijk is daar geen extra administratie voor nodig want de UCR kauwt nu nog steeds op de vorige administratie, namelijk dat van mijn contract, dat nog steeds niet rond blijkt te zijn. De teller staat dus nu al op een maand of 11 onbetaald werk, maar mijn bonus is dat ik nu materiaal voor 2 mastervakken in elkaar heb gedraaid, die ik met kleine aanpassingen en updates op elk moment weer kan gebruiken.

Verder kan ik in de lange zomervakantie (ja ja, hier begint nu de zomer) nog wat extra werk doen op de Country Day high school - de school van de jongens) wat vooral ook weer meer een leuke extra ervaring is dan een bron van inkomsten.

Overigens, mocht je nu pas in mijn verhaal vallen: dit is de kerstrondzendbrief, over ons wel en wee, die ik gewoon wat voortijdig rondzend. Aangezien, net als in Europa, hier de winkels al helemaal vol liggen met kerst meuk, ben ik echter geen moment te vroeg.

Zo langzamerhand mogen we ons hier een beetje gaan rekenen tot de flink ingeburgerde expats. We voelen ons thuis; de jongens glunderen al anderhalf jaar onafgebroken en hadden alletwee een uitmuntend rapport,  we spreken inmiddels allemaal Spaans  (Mette natuurlijk 10x vloeiender dan ik, maar dat mag ook wel worden verwacht: alpha, ambassadeur, de voertaal in minstens de helft van haar werk). Ik focus me meer op de jingles van het lokale indie radiostation, en ken inmiddels alle surfdude- en ticoslang uitdrukkingen De schare vrienden via school is inmiddels groot genoeg dat kindertransport naar feestjes en speelafspraken goed gedeeld kunnen worden onder ouders. Met diezelfde los/vast groep van schoolouders en vrienden zijn we twee weken geleden nog een weekend naar een hotel aan het strand in Jaco gegaan (Pacifische kust); officieel voor het Guy Fawkes feest van de Britse gemeenschap, maar vooral een mooi excuus voor de kinderen om samen te ravotten in het zwembad, tuin, strand en golven.en voor de ouders om daar af en toe in mee te doen (rounders=slagbalcricket op het strand) en af en toe juist even niet, en een boekje te lezen Frederik had zijn eerste surflessen(ik zet de links naar de bewijzen hiervan wel op mijn blog),.
Grote voordeel van de verregaande inburgering is bovendien dat je je over steeds minder dingen gaat opwinden, de schouders worden wat losser en worden gemakkelijker opgehaald in situaties waar voorheen vooral de tanden knarsten. En als je je erop instelt dat pas bij de 2e of 3e keer moeite doen iets geregeld is, dan is iedere keer dat iets sneller gaat dan toch een mooi cadeautje. Wat blijft natuurlijk is de 'suunige' Hollander, die zich wel iedere keer weer verbaasd hoe somige dingen toch in hemelsnaam 3x zo duur kunnen zijn, zelfs al het lokaal geproduceerd is. Maar goed, de luchtbrug met levering van benodigde waren zal de komende maanden weer optimaal functioneren .

Want met het einde vann het regenseizoen komt ook de start van het toeristen seizoen; ook voor GoesTravel met aanstaande bezoeken (als alles meezit) van familie (2x) en vrienden (3x), dus de bezetting van onze gastenkamer gaat naar bijna 100%.
Hoe ik trouwens weet dat het regenseizoen voorbij is:
Omdat de asfaltverbanddoos weer uit de kast is gehaald. In één keer verschijnen er overal weer mooie pleisters op plekken waar je eerst, of je leven riskeerde met een uitwijkmanouvre, of de schokdempers, banden en velgen versneld verouderde. Ook als er eens een weg geheel opnieuw geasfalteerd word, dan veschijnen binnen een maand alsnog pleisters omdat er toch nog weer even een gat uitgesneden moest worden om nog wat losse eindjes onder de grond aan elkaar te knopen. En dan maar hopen dat die pleisters het langer dan een regenseizoen houden, maar mijn eigen ervaring is dat pleisters onder de douche altijd makkelijker loslaten ;)

Ik zie al aan het inzakken van de frequentie van mijn posts op http://correocabra.blogspot.com/ dat ik verder niks moet beloven met betrekking tot volgende berichten. Maar mijn berichten vinden wel hun weg naar buiten. Ik ben nl. redelijk actief op Facebook waar met enige regelmaat wat foto's verschijnen die berichten over ons leven op een wat visuelere manier voor de luilakken die geen zin hebben om die hele lappen tekst van mij in de mail te lezen (dit kan ik hier rustig zeggen, want die luilakken lezen dit toch niet)

We hebben besloten dit jaar hier te overwinteren, dus we wensen jullie alvast goede feestdagen toe.

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 15

Ik had nog een kleine inhaalslag te maken in mijn blogposts en rondzend e-mail, en dit leek me een uitstekend geschikt moment:
Costa Rica heeft namelijk net voormalig voetbaldwerg VS verslagen in de kwalificatie voor het WK en staat nu stevig bovenaan in de groep. De vorige pot tegen de VS zat ze niet lekker want die moesten ze in de sneeuw in de VS spelen. Ik geloof dat ik niet hoef uit te leggen welk effect sneeuw zal hebben gehad op de Tico, die het winter noemt als het 's ochtends dertig graden is en 's hij middags getrakteerd wordt op een tropische bui. Afijn het wordt hier gevierd met veel toeterende auto's. De kinderen en Mette slapen daar wel doorheen, maar het houdt mij wakker genoeg om even een paar regels te kloppen.

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 14

"[...]
Nederland wil ik niet blijven,
Ik zou dichtgroeien en verstijven.
Het gaat mij daar te kalm, te deftig,
Men spreekt er langzaam, wordt nooit heftig,
En danst nooit op het slappe koord.
Wel worden weerloozen gekweld,
Nooit wordt zoo'n plompe boerenkop gesneld,
En nooit, neen nooit gebeurt een mooie passiemoord."

Tja, nooit gedacht dat ik bij het herlezen van de "Madelief" boeken van Guus Kuijer (o.a. met de brilante titel "Grote mensen, daar kun je beter soep van koken") ook zomaar wat Slauerhoff tegen zou komen, maar het staat er echt. En dat betekent dus voorlezen en uitleggen. Want je maakt Frederik niks meer wijs. Dus die wil er gelijk er alles van weten, En hoe toepasselijk zo op de vooravond van ons vertrek naar Nederland.

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 13

Ik durf niet terug te zoeken in mijn mailbox wanneer ik bericht 12 uitzond. Te lang geleden in ieder geval. Ik neem aan dat jullie door hebben dat ik me inmiddels niet meer zo verveel:
Het vak dat ik op de UCR geef mag dan wel mijn eigen vakgebied zijn (coatings en kleur), elke week daar 2x 2 uur de diepte ingaan vergt zeker het 5-voudige aan voorbereidingstijd. Ik bouw de cursus namelijk vanaf de grond op. Boeken en artikelen doorspitten, slides maken en de begeleidende blog een beetje voorzien van instructieve materialen is geen sinecure. Maar goed, eenmaal gemaakt zal ik hem in volgende jaren gemakkelijker kunnen recyclen.  Neem maar eens een kijkje op

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 12

De telefoon gaat, en even ben ik weer terug in Zimbabwe. "De studenten staken!" Zul je altijd zien, heb je eindelijk werk, hoef je niet te werken....
Het blijkt bij nader inzien toch geen vergelijk met de situatie destijds in Harare. De studenten blokkeren namelijk hier de poorten omdat ze het niet eens zijn met het nieuwe parkeerbeleid op de campus. Ze kunnen er nu niet meer op met hun auto's. In Zimbabwe had men destijds geen benzine, laat staan een auto om zich druk over te maken.

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht no. 11

06u40. Op weg naar de ontbijttafel word ik gepasseerd door een rennende Frederik. "Waarom ben je zo bezweet (of zoals Frederik en Emile plegen te zeggen 'gezweefd')?", vraag ik hem. "We spelen dat we te laat voor ons werk zijn!"
Tja, dat spelletje had pappa ook wel willen spelen, maar jullie begrijpen natuurlijk wel dat dat niet kan (bij gebrek aan werk). Overigens zouden ze beter kunnen spelen dat ze te laat voor de schoolbus zijn, want daar spant het soms nog wel eens om, omdat na ontbijt en tandenpoetsen nog schoenen gezocht moeten worden, homework notebooks, en hele gevechten moeten worden uitgevochten over wat te dragen (je zou zeggen dat met een voorgeschreven schooluniform dat niet zo moeiljk is).

Kortom: we zijn weer thuis in Costa Rica. Alweer een week of drie natuurlijk, en de eerste foto's zijn ook alweer op FB en CorreoCabra verschenen, dus eigenlijk oud nieuws. Iedereen zit hier weer in zijn ritme, inclusief ondergetekende die zijn rol als Padre de la Casa weer met verve vervult.

Espresso de cerca (koffie lokaal)

Al een maandje of wat drink ik een espresso, die ik koop op de markt. Tijd voor een onderzoekje. Is mijn koffie lokaal?
Jazeker, het blijkt van familie bedrijf Don Pupo (2 broers getrouwd met 2 zussen) op een kwartiertje rijden, hier in de bergen (salitral). Van plant in de grond tot espresso gebeurt allemaal op de finca.
Dus ik met mijn beste Spaans mijzelf uitgenodigd voor een kleine rondleiding, en afgelopen dinsdag met de 4x4 de berg op, op naar het bruine goud:

Hector (eigenaar) toont zijn Arabica

Frederik heeft vandaag zijn A gehaald

Zwemdiploma wel te verstaan. Nu door voor B!

Aardbeving niet gevoeld

Toch nog 6,6 op de schaal van richter

Earthquake costa rica

Check cnn
7.9 richter but we are all ok

Foto-site in de lucht...

Eén opdracht gerkregen, dus tijd voor een iets professioneler visitkaartje. Specifiek gericht op huwelijken en portretten.
Check de site op: goes.orgfree.com

Of klik anders de link van Go(es) Photo hier rechts op de blog, en wacht op de redirect

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht 6

"Papa, als je nu een foto maakt van deze foto in de hotelkamer, dan denkt iedereen dat je erbij was toen de Arenal echt uitbarstte...". En gelijk had Frederik, want 300 jaar wachten totdat de magmakamer van de Arenal weer gevuld zou zijn, zat er niet in. Overigens was het zicht op de Arenal nog steeds spectaculair hoor. Een klassieke kegelvorm met een rookpluimpje, dat zo af en toe opdoemde vanuit de wolken. En aan de voet, daar waar wij zaten, tropisch regenwoud met prachtige vogels. Zo ook de eerste 2 slangen in het gras naast het pad naar onze lodge: the Arenal Observatory lodge; vroeger voor vulcanologen, maar nu kundig omgebouwd tot een van de prime spots om nabij de Arenal te verblijven. Dat moet tot 2010 zeer spectaculair zijn geweest, toen nog zo'n beetje iedere dag lavastromen te bewonderen zijn geweest. Het voordeel is wel dat ik nu niet eindeloos hoefde aan te modderen voor een paar blurry nachtfotos van de roodgloeiende stroompjes (google maar op Arenal images), en zodoende mijn eerste mooie Toekan kon vastleggen. Niet de kleurrijkste, maar wel de meest fascinerende snavel.

Holanda más cerca

Strictly hard bean

Na wat pogingen met verschillende variaties uit de supermarkt de lekkerste koffie ge-identificeerd. Blijkt per toeval ook populair te zijn bij kleine importeurs/koffie kenners. Een beetje internetten en weer wat geleerd over SHB  "strictly-hard-bean" arabica kwaliteiten die boven de 1200m verbouwd worden.Zie: deze link

Vergelijkbaar met de wereldberoemde Tarrazu kwaliteit.


Zelf ontdekten we eerder de Shade grown kwaliteit (iets duurzamere koffieteelt) van dezelfde estate

Leve Dell (Costa Rica)

Niet gedacht dat ik dit nog zou meemaken. Nadat ik dagen lang had heen en weer gemaild met de Dell support in Europa vanwege 2 gecrashde harde schijven en welgeteld 0 cm was opgeschoten, en dagenlang via de online technical support latin america verder probeerde te komen (resultaat 0.1 cm) had ik eigenlijk de moed al opgegeven. Maar de wonderen waren de wereld nog niet uit. Ik besloot er nog een telefoontje aan te wagen met Dell Costa Rica. 10 minuten later was ik zeer goed geholpen, en waren ze het met mij eens dat de harddisks vervangen moesten worden. Diezelfde middag werd ik nog teruggebeld voor het maken van een afspraak voor een bezoek van de technician, en de volgende dag op 09u00 sharp stond daar de technicus voor de poort met 2 nieuwe harddisks. 10 minuten later, alles gefikst.

Nog een saillant detail voor de computernerds onder ons: De technicus was een rondborstige jonge snelle meid van rond de twintig die vriendelijk glimlachte, giegelde en alleen maar Spaans sprak. Maar ze viste behendig haar schroevendraaier uit een etuitje en draaide in moordtempo nieuwe harddisks in de bays

Of dit laatste nu waar is of alleen de natte droom van de computernerd: voor mij een weet, voor jullie een vraag. ;)

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht 5

-"het is maar goed dat dit land zo'n goed busnetwerk heeft".
-"waarom?"
-"want als je vrienden aan je foto's zien hoe ongelofelijk paradijselijk het hier is en ze besluiten en-masse om tickets te boeken, dan hoef je ze niet allemaal van hot naar her rond te rijden"

aldus de conversatie die ik met Jurgen van de Belgische ambassade had. En hij had alleszins gelijk. Van die bussen bedoel je? Ja, ook, maar vooral over dat paradijs. Afgelopen hemelvaartsweekend was onze eerste echte gelegenheid om dit land eens wat verder te verkennen. Bovenaan op het lijstje stond de Pacifische kust die in deze tijd van het jaar nog niet al te zwaar lijdt onder de regens. Dus de Pajero (hier overigens Montero) werd ingeladen met weekendtassen, kinders, schoonmoeder, vrouwlief en een heleboel water, want ja, de wegen op het Nicoya schiereiland zouden niet zo begaanbaar zijn en je zou toch maar eens ergens vast komen te zitten. Dat laatste bleek 100% mee te vallen (als je het vergelijkt met de dirtroads die we hebben gereden in Zimbabwe, Ethiopie, Mozambique, etc.). Sterker nog, het bleken alleen de laatste 35 km naar Playa San Miguel en Punta Islita te zijn die voor dirtroad moesten doorgaan, en toen het echt even spectaculair ging stijgen en dalen over een pas, was er netjes een stukje asfalt gelegd. Ze noemen het hier niet voor niets het Zwitserland van de Tropen.

Een paar daagjes op reis.

Dus even geen nieuws. Hoewel er uiteraard wel wifi is hier in the middle of nowhere. We zitten in de Punta Morales, aan de noordkant van de golf van Nicoya. Morgen door het schiereiland op. Vanmiddag dronken we hier de koffie: http://www.hotelvillacaletas.com/

Vind maar eens een geit in Costa Rica. Bericht 4

Laat ik maar beginnen met de winnaars van de prijsvraag in episode 3......niemand. Weliswaar geen foute inzendingen, maar in het geheel geen inzendingen. Dat stelt aan de ene kant gerust (jullie hebben blijkbaar wel wat beters te doen) en aan de andere kant baarde het mij toch wat zorgen of de vorige mail wel was uitgelezen. :-(

Daarom heb ik dan uiteindelijk toch toegegeven aan de moderne verkorte spanningsboog, en komen de berichtjes ook in kleine hapklare brokjes met veel visule info via de blog: correocabra.blogspot.com

Hoe dan ook: veel gebeurd de laatste weken. Het hoogtepunt was denk ik wel Koninginnedag.

Nog even op zoek naar een goed moment

Trouwe bezoekers,

de nieuwe Correa cabra komt er snel aan. Genoeg gebeurd de laatste tijd. Jullie willen natuurlijk allemaal weten of de haringen een beetje gezwommen hebben op koninginnedag. Ik zoek nog even een goed moment om een en ander weer aan de mail toe te vertrouwen
Voorlopig op de blog alleen nog even wat foto en video materiaal van de afgelopen dagen.
En nog wat experimentjes met de Nikon D7000.
En ja de regentijd heeft zo langzamerhand zijn intrede gedaan. Vooralsnog betekent dat alleen maar buien in de namiddag.